W środę legenda polskiego heavy metalu, poznańska grupa Turbo, spotkała się z fanami we wrocławskim Empiku. A wszystko z okazji wydania nowej płyty.
Grzegorz Cholewa: Czy katolickie gazety dały już sobie spokój z odsądzaniem zespołu Turbo od czci i wiary oraz wyzywania od szatańskich pomiotów? Kiedyś mieliście z tym problemy...
Bogusz Rutkiewicz, basista: To wynika z ignorancji tych ludzi. Wystarczy tytuł "Kawaleria Szatana" i już serca dziennikarzy takich gazet biją szybciej. Szkoda tylko, że nikt już nie poświęci chwili, żeby przeczytać cały tekst, który w tym przypadku jest absolutnym zaprzeczeniem satanistycznej religii. Ale nie ciągniemy nikogo po sądach, nie mamy na to pieniędzy. Traktujemy to bardziej z przymrużeniem oka.
Wasza ostatnia płyta "Tożsamość" to konsekwentne granie w starym stylu. Czy w dzisiejszych czasach jest jeszcze miejsce na tak bezkompromisowo tradycyjny heavy metal, z pościgami gitarzystów i wibratami na wysokim C?
Wojciech Hoffmann, gitarzysta: Kilku z nas fascynuje się nowymi trendami w metalu, kilku innych to skrajni tradycjonaliści. Z tego połączenia wychodzi właśnie Turbo. Czy jest jeszcze miejsce na takie granie? Oczywiście, weźmy zespoły pokroju Iron Maiden, których koncerty to gigantyczne przedsięwzięcia, nieporównywalnie większe od tych, które fundują rockowe gwiazdy pokroju Limp Bizkit czy Korn. Ludzie chyba wolą jednak bardziej to tradycyjne ujęcie. Heavy metal jest taką ludową muzyką rockową, w pewnym sensie masową. Pomimo tych piekielnych rytmów i szybkich solówek jest to jednak radosna muzyka. Nam granie sprawia dziką przyjemność.
Ostatnio wielką karierę zrobiło hasło nu-metal, czyli "nowy metal"...
WH: To po prostu granie zwykłego rocka, które na potrzeby komercyjne w ten sposób nazwano. Z metalem nie ma wiele wspólnego.
Ostatnio rozmawialiśmy cztery lata temu. Jak oceniacie swój come back?
WH: Wydaliśmy wtedy album "Awatar", którym chcieliśmy pokazać się w jak najlepszej formie, z nowymi pomysłami, by ktoś nie powiedział, że gramy z myszką.
BR: Wracając, nie wiedzieliśmy, w jakiej kondycji zastaniemy rynek muzyczny. Dzisiaj jesteśmy mądrzejsi, wiemy, że nie są to lata 80., kiedy Turbo było najbardziej popularne. To już nie wróci. Żeby osiągnąć sukces, trzeba grać za granicą i jednocześnie wygłodzić trochę swoją publiczność w kraju, tak jak to robi teraz m.in. Vader. Kiedy my mieliśmy szansę zaistnieć za granicą, nasz ustrój skutecznie nas wtedy blokował. Mieliśmy zagrać kiedyś ze Slayerem w Hamburgu - zorganizowano wielki koncert, wszystko było dopięte na ostatni guzik, tylko zespół Turbo nie dojechał, bo nie dostał paszportów. Wielkich nadziei z międzynarodową karierą już nie wiążemy. Teraz od ludzi z branży słyszymy, że żeby osiągnąć sukces, powinniśmy pójść w stronę Budki Suflera i stonować nieco...
Wojtek, masz za sobą występy z Czerwonymi Gitarami. Fani Ci wybaczyli?
WH: Nigdy się nie gniewali. Gdy grałem jako gitarzysta Czerwonych Gitar podczas Lata z Radiem, fani przychodzili z płytami Turbo po autografy.
źródło: gazeta.pl |
